Nikon Imaging | Nederland | Europa

Als actie- en sportfotograaf die opgroeide met boksen voelde Nikon-ambassadeur voor Europa, Ray Demski, zich altijd al aangetrokken tot Bukom; een kleine wijk in Accra, Ghana waar een uitzonderlijk aantal wereldkampioenen boksen vandaan komt. Met zijn Speciaal project van Nikon gaat Ray op zoek naar het mysterie van de boksscene in Bukom en hoewel hij dacht een serie over sportactie te gaan maken, kwam hij terug met een veel diepgaander verhaal.

RAY DEMSKI: HET VERHAAL ACHTER DE FOTO

VRAAG: Waarom koos je Ghana, en specifieker Bukom, voor je Speciaal project?

In mijn tienerjaren reisde ik met ons gezin rond de wereld op een zeilboot en overal waar we aanmeerden, zochten mijn broers en ik een lokale vechtsportleraar of -school om te trainen. In veel opzichten was dat onze sleutel tot de gemeenschap, een hele organische manier om met de plaatselijke bevolking in contact te komen.

Opgroeiend met boksen en vechtsporten overal ter wereld, hoorde ik verhalen over het ongelooflijke aantal wereldkampioenen boksen dat uit Accra, de hoofdstad van Ghana, komt. Deze plek bleef echter altijd omgeven met mysterie.

In mijn carrière als fotograaf heb ik veel verschillende sporten gefotografeerd, maar nooit echt de tijd genomen om me op het boksen te richten. Ik was nieuwsgierig naar Bukom en wilde op zoek naar de waarheid over de verhalen uit mijn jeugd. Ik wilde me onderdompelen in de cultuur en de kinderen en legendes ontmoeten die daar trainen, zodat ik eindelijk inzicht zou krijgen in waarom deze plek zoveel geweldige atleten voortbrengt. Toen ik als onderdeel van mijn rol als Nikon-ambassadeur voor Europa de mogelijkheid kreeg een project te maken over een van mijn passies, wist ik dus meteen dat dit het moest zijn.

VRAAG: Waardoor was je gefascineerd door de boksers uit Bukom?

Het is een ruige buurt en het Ga-volk dat er leeft heeft een lange traditie van vechten. Wat me echter het meest fascineerde, was de rol die de boksscholen spelen in het ontwikkelen van een sterk gemeenschapsgevoel. Dat was zeer indrukwekkend om te zien.

Er zijn daar zoveel boksscholen in een klein gebied. Meer dan 30 heb ik me laten vertellen. We hebben ons slechts beperkt tot het bezoeken van de zeven bekendste. Boksen is daar zo'n groot onderdeel van het dagelijkse leven. Iedereen heeft zijn eigen favoriete lokale kampioen, kijkt naar de gevechten en komt naar de training om de boksers aan te moedigen. Het is enorm inspirerend. Als je in Bukom een bokskampioen wordt, ben je direct de meest gerespecteerde persoon in de stad.

VRAAG: Hoe ziet de omgeving in Bukom eruit en hoe heb je dit willen vastleggen met je camera?

Ghana ligt dicht bij de evenaar, dus het was zeer heet en de luchtvochtigheid was hoog, maar dragelijk. Bukom is een dichtbevolkt stedelijk gebied, op elke straathoek is er wel iets gaande. Continu transpireren en op plekken komen zonder stromend water, met open riolen en een ziltige zeelucht (vermengd met de geur van gerookte vis). Dat is het leven in Bukom.

Ik was verrast door het fantastische natuurlijke licht. Toen ik voor vertrek naar de weersverwachting keek, wist ik dat we een fijne combinatie van bewolking en zon konden verwachten, maar het was zelfs nog beter dan ik me had voorgesteld. De zon scheen door de wolken en nevel en zorgde voor een prachtig diffuus licht dat de onderwerpen omhulde, maar toch uit één richting leek te komen.

Sommige boksscholen hadden geen dak en de openlucht vol wolken vormde een schitterende achtergrond. Toch waren de mensen voor mij de belangrijkste factor. Wat begon als een sportfotografieproject werd al snel veel meer; een project over de gemeenschap en de mensen. In tegenstelling tot mijn reguliere actiewerk, hoog boven een afgrond en volledig afgezonderd, ontmoette ik hier elke dag ontelbare nieuwe mensen met verschillende verhalen. Gedurende die twee weken werden mijn assistent Jakob en ik met een nederig stemmende ruimhartigheid door de boksers en trainers in hun wereld verwelkomd.

VRAAG: Op hoeveel boksers heb je je gericht?

Het oorspronkelijke plan was om drie of vier personen te volgen, maar zodra we in Bukom aankwamen, wisten we dat dit veel meer zou worden. Uiteindelijk heb ik meer dan 40 atleten en trainers gefotografeerd.

Gedurende mijn tijd daar waren twee van de populairste boksers uit de regio, Bukom Banku (Braimah Kamoko) en Bastie Samir, zich aan het voorbereiden op een gevecht in de Bukom Boxing Arena. Ik had met beiden een klik. Bukom Banku is een echte persoonlijkheid binnen de gemeenschap, een soort rockster, terwijl Bastie Samir meer is gericht op zijn sport. Onderdeel van zijn unieke trainingsregime met de trainer van het nationale team, Ofori Asare, is het sparren met vier boksers tegelijk, een spervuur aan vuisten.

Het was bijzonder dat iedere atleet zijn eigen schare fans had die tijdens zijn training kwamen zingen en juichen om hem aan te moedigen. De energie en steun die de mensen gaven, was indrukwekkend om te zien.

VRAAG: Hoe reageerden de boksers van Bukom op jouw aanwezigheid en het feit dat je ze fotografeerde?

Ik probeer me altijd respectvol op te stellen in een nieuwe situatie. Veel mensen in de straten van Bukom willen niet dat je ze fotografeert of ze vragen geld voor een foto. Ik heb de plaatselijke inwoners geraadpleegd hoe ik hiermee moest omgaan.

De meeste atleten willen verder komen dan Ghana en op het wereldpodium schitteren, dus het is geweldig als ik ze wat publiciteit kan geven. Ik heb eerst contact gelegd met de hoofdtrainers bij elke boksschool, zodat zij hun atleten konden uitleggen wie ik was en wat ik kwam doen. Ik werd ook geholpen door het team van ‘Bukom Boxing News’, dat bestond uit hun cameraman Nii Nortei die met ons meeging, en sportjournalist Sammy Heywood Okine. Deze twee mensen kennen de boksscene door en door. We hebben ons altijd veilig gevoeld in deze toch zeer ruige omgeving.

Het hielp ook dat ik zelf heb gebokst, dus ik begrijp de sport en het jargon en ritme dat erbij hoort. Dit hielp me zo dicht mogelijk bij de actie te komen, zonder de atleten te storen (en zonder zelf een stoot in mijn gezicht te krijgen!).

VRAAG: Je foto's hebben een bepaalde uitstraling. Heb je een specifieke creatieve aanpak gehanteerd om dit te bereiken?

Dit is niet de eerste keer dat het verhaal van de boksers uit Bukom wordt verteld, maar ik wilde de boksers op mijn manier laten zien, ze afbeelden als helden – de manier waarop ze worden gezien door de plaatselijke gemeenschap. Dit is misschien een wat onnatuurlijke aanpak, maar tegelijkertijd toont het eindresultaat een romantische en emotionele kijk op de atleten en dat gevoel is heel echt.

Ik heb deze boksers niet op een andere manier gefotografeerd dan de andere professionele atleten of wereldkampioenen waarvan ik het geluk had ze te mogen fotograferen tijdens mijn carrière. Voor de belichting heb ik veelvuldig gebruikgemaakt van een flitser in een softbox die mijn assistent vasthield. Op die manier konden we meebewegen met de atleten zonder hun training te verstoren. Dit hielp me dicht bij de actie te komen en toch controle te hebben over het licht. De kijker kan hierdoor elke stoot voelen en elke zweetdruppel zien die door de impact van het lichaam afspat. Dat is waar actiefotografie om draait.

VRAAG: Hoe bereid je je voor op een project als dit?

Ik wist ongeveer waar ik naartoe wilde in Bukom, maar omdat de tijd voor het project redelijk kort was, slechts 13 dagen op locatie, was het noodzakelijk om te plannen en voor te bereiden.

Ik had drie tot vier maanden de tijd voor de voorbereiding en gedurende deze periode kwam ik in contact met een plaatselijk mediabedrijf, ‘Bukom Boxing News’, dat zich in het hart van de boksscene bevindt, evenals met plaatselijke sportjournalist Sammy Heywood Okine. Ik heb veel hulp van hen gekregen. Zo introduceerden ze me in de gemeenschap en wezen ze me welke boksscholen en boksers mogelijk interessant waren om te fotograferen.

De samenwerking met een contactpersoon in Accra was cruciaal voor het regelen van de benodigde persvergunningen om te mogen fotograferen en voor het afhandelen van douanezaken voor de grote hoeveelheid apparatuur die we meebrachten.

Dankzij deze voorbereidingen konden mijn team en ik direct aan de slag en hebben we onze tijd in Accra optimaal kunnen benutten.

VRAAG: Voor welke uitdagingen heb je gestaan?

Het productieschema was krap, dus het verdelen van de beperkte tijd over de vele mensen die ik hoopte te fotograferen en interviewen, vergde veel inspanning. Vooral omdat ik naast de fotoreportage ook een film produceerde. Ik leerde echter al snel dat je je in een stad als Accra moet aanpassen aan het ritme van de omgeving. Je moet een doel voor ogen houden, maar de gebeurtenissen op een natuurlijke manier laten verlopen. Eigenlijk vergelijkbaar met zeilen. Zolang je je camera maar in de aanslag houdt om die magische momenten vast te leggen zodra ze zich voordoen. Dat is wat telt.

Nog een uitdaging (zoals vaak het geval is) was bepalen op welk moment ik wilde fotograferen en op welk moment ik wilde filmen. De foto's waren mijn belangrijkste doel, dus gaf ik hier vaak voorrang aan, maar bij een onderwerp met zo veel actie en een omgeving met zo veel karakter, wilde ik altijd beide doen! Gelukkig had ik Jakob Schweighofer bij me als assistent en tweede cameraman en konden we samenwerken om beide projecten te voltooien.

VRAAG: Wat was je favoriete moment tijdens het fotograferen van je Speciaal project van Nikon?

Ik heb zoveel geweldige mensen ontmoet en interessante verhalen gehoord dat het moeilijk is om één moment te kiezen. Onderweg naar het vliegveld op onze laatste dag besloten we echter nog een keer langs te gaan bij boksstichting Charles Quartey Boxing Foundation, een boksschool zonder dak, die naast een plek om te trainen ook dient als een thuis voor verschillende kinderen uit de buurt.

Hoewel dit een van de boksscholen met de zwaarste omstandigheden was, was het ook een van de meest uitnodigende. Hoofdtrainer Charles Quartey is een van de meest inspirerende personen die ik ooit heb ontmoet. In zijn jeugd was hij bokser en veel van wat hij heeft verdiend met zijn bokscarrière, heeft hij in de boksschool gestoken. Nu werkt hij ernaast om de boksschool te blijven onderhouden en om eten en onderwijs te bieden aan de kinderen die hij van onderdak voorziet. Toen we daar op de laatste dag van onze reis kwamen, stond hij in het midden van de boksschool en renden zijn boksers, van jonge kinderen tot huidige kampioenen, rondjes om hem heen. Hij was streng voor ze, maar had tegelijkertijd een enorme glimlach op zijn gezicht. Je kon zien en voelen hoe trots hij is op zijn boksfamilie.

Terwijl de zon onderging boven deze boksschool zonder dak, legde ik dit magische moment vast: zijn glimlach te midden van de rennende bokstalenten.

VRAAG: Welke factoren hebben een rol gespeeld bij je keuze voor apparatuur en hoe heeft je uiteindelijke keuze je geholpen op je reis?

Dit was de eerste keer dat ik de D850 voor een dergelijk project heb gebruikt. Door de commerciële kant van mijn werk en een oog voor detail, streef ik altijd naar een hogere resolutie en beeldkwaliteit. De D850 bood de juiste balans tussen resolutie, dynamisch bereik, gebruiksvriendelijkheid, snelheid en wendbaarheid in één camerabody. Hij was uitermate geschikt voor mijn stijl van fotograferen en leverde hoogwaardige kwaliteit in een ruige omgeving met actie in hoog tempo.

Ook de gebruiksvriendelijkheid bij het schakelen van foto naar video kon ik zeer waarderen. We hebben veel gefilmd gedurende de twee weken, dus het was erg handig dat ik met duidelijke aparte instellingen naar video kon overschakelen. Je kunt je voorstellen dat de slow motion-instelling van 120 bps geweldig was voor het vastleggen van de harde stoten!

Wat objectieven betreft, heb ik veel gebruikgemaakt van objectieven met een vaste brandpuntafstand. Een van mijn favoriete objectieven, de AF-S NIKKOR 24mm f/1.4G ED, was fantastisch om met een breed bereik dicht bij de actie te komen. Hierdoor kon ik de vastberadenheid in de ogen van de atleten tonen en elk detail vastleggen.

De AF-S NIKKOR 105mm f/1.4E ED is een van mijn nieuwe favorieten. De kwaliteit is ongeëvenaard en bij het fotograferen van sommige portretten van dichtbij, bood het een geweldige bokeh. Dit objectief heb ik veel gebruikt voor het filmen van de interviews. Mijn meestgebruikte objectief moet wel de AF-S NIKKOR 24-70mm f/2.8G ED zijn. Het is helder, flexibel en heeft me nog nooit in de steek gelaten bij een dergelijk project met veel actie in hoog tempo.

VRAAG: Welke boodschap hoop je over te brengen met dit project?

Ik ging naar Ghana met het plan voor een fotoproject over actiesport en kwam terug met een veel diepgaander verhaal, een verhaal over een boksgemeenschap die een aantal van de beste atleten van het moment heeft voortgebracht en dit zal blijven doen. Ik hoop dat ik met dit project iets kan teruggeven aan de regio en zijn gemeenschappen. Ze hebben me verwelkomd in hun wereld en ervoor gezorgd dat ik hun werk vanuit een volledig uniek perspectief kon zien. Ik hoop dat het eindresultaat eraan bijdraagt deze ongelooflijke atleten het podium te geven dat ze verdienen.

VRAAG: Welk advies kun je geven aan fotografen die een soortgelijk project willen doen?

Ik houd van mijn actie- en avontuurwerk, maar het is ook belangrijk om de tijd te nemen voor een persoonlijk project dat je terugbrengt naar je roots. Boksen en vechtsport maakten een groot deel uit van mijn opvoeding, maar ik heb het heel lang op een laag pitje gezet. Het was heel bijzonder om een gemeenschap te fotograferen die wordt gekenmerkt door zijn passie voor boksen. Het heeft me uitgedaagd op manieren die ik niet voor mogelijk had gehouden en heeft me er in veel opzichten aan herinnerd waarom ik het geweldig vind om fotograaf te zijn!

Iedereen die een soortgelijk project wil doen, moet niet vergeten dat persoonlijk werk even belangrijk is als commercieel werk, misschien nog wel belangrijker. Je moet de tijd nemen om dingen te doen die dicht bij jezelf liggen en terugkomen met beelden die je echt aanspreken en die hopelijk een waardevol onderdeel van je portfolio worden.

VRAAG: Wat betekent het voor je om een Nikon-ambassadeur voor Europa te zijn en aan een project als dit te kunnen werken?

Ik ben Nikon erg dankbaar. Het was fantastisch om de mogelijkheid te krijgen een persoonlijk project als dit te doen met de steun van Nikon. Het zegt veel over de waarden van Nikon dat het fotografen op deze manier steunt. Voor iemand als ik die kwaliteit en duurzaamheid verlangt, hebben de camera's en objectieven van Nikon mijn carrière bepaald. Ik had dit project niet zonder Nikon kunnen doen.