Nikon Imaging | Nederland | Europa

Pieter ten Hoopen

Film & Fotojournalistiek

Mensen zijn mensen, en geen nummers. We hebben het over levens, gezinnen met kinderen en stellen die liefde delen zoals wij.

Het project van Pieter ten Hoopen volgt de relaties van stellen en gezinnen in Turkije en Mexico die hun thuisland zijn ontvlucht in de hoop een beter leven voor zichzelf op te bouwen. Met dit project probeert hij een andere vorm van bewustzijn over de vluchtelingencrisis te creëren.



Vraag: Wat inspireerde je om dit Love Stories-project ten uitvoer te brengen?

De verhalen waaraan ik werk zijn altijd al persoonlijk geweest. Dat geeft me de gelegenheid om aan verhalen te werken die ik ook echt wil vertellen. Mijn verhalen focussen zich vooral op humanitaire crises of oorlog, onderwerpen die natuurlijk als uitdagend en verontrustend worden beschouwd. Maar met dit project wilde ik kijken naar de positieve aspecten die in negatieve situaties te vinden zijn. De vluchtelingencrisis is de afgelopen jaren voortdurend in het nieuws, dus ik wilde de dingen graag eens op een andere manier benaderen. Ik richtte me daarom op 'liefdesverhalen over vluchtelingen', die kracht en hoop bieden aan diegenen die proberen voor zichzelf een beter leven op te bouwen. Liefde is een van de belangrijkste elementen van het menselijk leven. Liefde geeft ons hoop en vertrouwen wanneer we door een donkere periode gaan, zoals het geval is voor veel van deze vluchtelingen. De beelden leggen stellen en gezinnen vast die de meest uitdagende omstandigheden ervaren die je je kunt voorstellen, en ze laten zien hoe zij in liefde de kracht hebben gevonden om door te gaan.

Vraag: Welke locaties heb je bezocht en wat dreef je naar deze specifieke delen van de wereld?

Istanbul in Turkije is het belangrijkste verzamelpunt voor vluchtelingen uit Syrië, dus dit was een belangrijke locatie. De verschrikkingen van de oorlog in Syrië zijn onvoorstelbaar. Vele mensen hebben moeten vluchten en hebben familieleden en geliefden moeten achterlaten. Ik ontmoette mensen zoals Mohammad en Nada. Zij hebben hun bezittingen, hun middelen van bestaan en hun gemeenschap achtergelaten op zoek naar een veiliger leven. Mijn tweede locatie was Mexico. De meeste mensen die ik hier fotografeerde komen uit Midden-Amerika en zijn op de vlucht voor armoede, geweld, politieke repressie en de gevolgen van klimaatverandering. In het najaar van vorig jaar begonnen ongeveer 7000 migranten/vluchtelingen een reis dwars door Midden-Amerika en Mexico. Hiervan arriveerden er ongeveer 4000 aan de grens met de VS. Ik wilde verhalen horen van mensen die zich bij deze migrantenkaravaan hadden aangesloten en die familieleden en geliefden hadden moeten achterlaten in de hoop op een betere toekomst.





In Mexico ontmoette ik een inspirerend paar: Christian en Daniella. Zij maakten deel uit van de migrantenkaravaan in de provincie Oaxaca. Daniella, die zwanger was, vertelde hoe ze Christian vier jaar eerder ontmoette op het strand in Honduras. Het was liefde op het eerste gezicht. Ze trouwden maar 15 dagen nadat ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet! Maar hun verhaal werd overschaduwd door verdriet: toen ze hun huis verlieten moesten ze ook hun jonge dochter achterlaten omdat zij niet in staat zou zijn om de reis te maken. Een hartverscheurend besluit voor elke ouder. Het paar is van plan zich te herenigen met hun dochter zodra ze de VS hebben bereikt. Het zijn dit soort ongelooflijk ontroerende verhalen die me naar deze locaties hebben gelokt.





Vraag: Was er veel planning nodig voor dit project?

Ik kan het belang van research voor dit soort projecten niet genoeg benadrukken. Je moet echt goed voorbereid zijn. Vóór mijn reis dacht ik goed na over de locaties die ik wilde bezoeken en waarom, en vervolgens nam ik contact op met lokale mensen en lokale 'fixers' die me konden helpen. Deze mensen kennen de gebieden goed en konden mij onschatbare informatie over de locaties geven, zodat ik de toegang kon krijgen die ik nodig had voor mijn fotoshoot. Maar naast voorbereiding moet je jezelf ook de ruimte gunnen om flexibel te zijn, vooral in omstandigheden zoals deze, waarbij de reis van de migranten op elk moment kan veranderen. Je weet nooit waar het verhaal je naartoe brengt, en dat is juist de schoonheid van fotografie. Deze ongeplande momenten bepalen het eindresultaat.

Bij een project als dit moet je ervoor zorgen dat je apparatuur niet te zwaar is of je in je mogelijkheden beperkt. De Nikon-camera's en -lenzen die ik had gekozen waren perfect voor de reis waarop deze liefdesverhalen mij meenamen.





Vraag: Welke uitdagingen ben je tegengekomen tijdens je reis?

Eén ding dat ik me realiseerde is dat niet iedereen even gecharmeerd hoeft te zijn van een idee als ik ben. Daarom is het belangrijk om te werken met mensen die geloven in wat je doet en in het verhaal dat je vertelt. Dit is een van de grootste uitdagingen bij het werken aan fotojournalistieke projecten, en ik ben er al vaak mee geconfronteerd in mijn carrière. Je moet ook mensen vinden die het oké vinden dat jij hun verhalen vertelt en de deur opent naar een pijnlijk verleden. Velen van hen zijn getraumatiseerd door wat ze hebben meegemaakt, en je moet voorzichtig zijn en erop letten dat je ze niet teveel onder druk zet. Dit was een grote uitdaging voor mij, maar ik had het geluk om stellen te ontmoeten die bereid waren om te praten over hun gevoelens en over wat ze hadden meegemaakt. Ze begrepen het verhaal dat ik wilde vertellen en vonden het prima om hun aangrijpende verhalen over liefde en toewijding te delen.





Vraag: Heeft iets je verrast terwijl je op locatie was?

Ik werd verrast door hoe open en vrij de mensen over liefde praten. Misschien heeft dat vooral met mijzelf te maken, omdat het niet iets is dat ik gewend ben om te doen, maar ik was echt verbaasd door de eerlijkheid van mensen. Deze mensen leven in de moeilijkste tijden die je je kunt voorstellen, iets wat wij vanuit een Westers perspectief nauwelijks kunnen begrijpen, en ze vertrouwen erop dat liefde en relaties hen helpen om hun einddoel te vinden. Voor hen is liefde een hulpmiddel om te overleven, misschien wel het krachtigste dat er is.

Vraag: Wat was je favoriete moment tijdens de reis?

Er zijn vele momenten die eruit springen voor mij, dus het is moeilijk een favoriet te kiezen. Luisteren naar de manier waarop deze stellen over elkaar en met elkaar spraken, was ongelooflijk ontroerend en dat zal me altijd bijblijven. Het is een groot voorrecht om mensen hun verhalen te horen vertellen. Je beseft dat liefde overal ter wereld het terugkerende thema is in elk verhaal en elk gevecht, of dat nu in Turkije is of in Mexico.





Vraag: Heb je een favoriete foto van deze reis?

Dat moet de foto zijn van de man die alleen op een stoeprand zit in Juchitán, Mexico, waar hij zich voorbereidt op weer een lange dag lopen en liften. Het was een krachtig moment. Hij was zich bewust van mij en ik van hem, maar we voelden ons allebei helemaal alleen. Het was vroeg in de ochtend, nog voordat de andere vluchtelingen uit de karavaan wakker waren, en het licht was perfect voor mijn D850. Ik heb het gevoel dat dit beeld symbolisch is voor wat veel vluchtelingen doormaken. Deze man verliet zijn huis en alles wat hij bezat om te proberen een beter leven op te bouwen voor zichzelf en zijn gezin, een besluit dat velen van ons niet kunnen begrijpen.





Vraag: Welke apparatuur heb je meegenomen en hoe heeft die je geholpen de foto's te maken die je wilde maken?

Ik heb de D850 gebruikt. Het is mijn favoriete camera, hij is perfect voor het maken van snelle foto's van hoge kwaliteit. Ik kreeg ook de kans om de Z 7 uit te proberen. Dat was voor mij een nieuwe ervaring en ik vond het geweldig. Werken in het veld vereist veel lopen, rennen en springen, en het geringe gewicht van de Z 7 was hiervoor ideaal. Daardoor heb ik tijdens mijn reis geweldig videomateriaal kunnen vastleggen. De camera stelt je in staat om in 4K te schieten. Bovendien is hij ongelooflijk stabiel, zodat er geen trillingen zijn. Qua lenskeuze ben ik het hele project de AF-S NIKKOR 28 mm f/1.4E ED blijven gebruiken. Het is een groothoeklens die geweldig is voor het regelen van het licht, en hij laat me nooit in de steek.






Vraag: Welke boodschap hoop je over te brengen met dit speciale project?

Om echt te begrijpen wat deze vluchtelingen meemaken, moet je weten dat de meerderheid van degenen die Europa of de VS binnenkomen, daar eigenlijk niet willen zijn. We moeten dit onthouden zodat we ons een beter begrip kunnen vormen van wat zij doormaken. Deze mensen laten hun huizen en hun levens achter, omdat ze geen andere mogelijkheid meer hebben. Het alternatief is te gevaarlijk en ze moeten overleven. Wij hebben echt geen idee van wat deze mensen hebben doorgemaakt. Ik wil dit project en mijn foto's gebruiken om hun verhalen te vertellen en om te laten zien hoe het is om in deze omstandigheden te leven. Hoe het is om te leven en lief te hebben onder een constante dreiging.

Vraag: Wat betekent het om een project als dit te kunnen uitvoeren met Nikon?

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik aan een project als dit heb mogen werken. Ik heb een geweldige mensen ontmoet en liefde gezien op een manier waarvan ik het bestaan niet wist. Ik ben Nikon erg dankbaar dat het me in staat heeft gesteld dit te doen. Het project was uitdagend maar ook erg de moeite waard, en het heeft mij veel geleerd over mezelf als fotograaf. Dit is nog maar het begin van mijn 'Love Stories'-reis en ik hoop dat iedereen geniet van de fotoserie en dat ze geraakt zijn door deze speciale liefdesverhalen.


Maak kennis met de overige Nikon-ambassadeurs