Nikon Imaging | Nederland | Europa

Kadir reist af naar zes grote steden, waaronder Jakarta, Tokio en Sao Paulo en documenteert de manieren waarop landen omgaan met afvalverwerking. Milieukwesties liggen Kadir al jaren nauw aan het hart. Nikon is trots om zijn voortdurende verkenning van dit belangrijke onderwerp te ondersteunen.

VRAAG: Wat heeft je geïnspireerd om jouw Speciaal project van Nikon te richten op het internationale afvalprobleem?

Toen ik in een van mijn vorige projecten keek naar de impact van klimaatverandering en specifiek naar het stijgende zeeniveau, maakte ik me grote zorgen over de hoeveelheid afval die ik zag op kleine eilanden en stranden. Ik wilde actie ondernemen. 

Vandaag de dag is onze globale kennis van afval beperkt tot het aan de straat zetten van vuilniszakken zodat deze kunnen worden opgehaald, maar we denken nooit na over de reis die het afval daarna maakt en hoeveel werk en moeite er gepaard gaat met de verwerking ervan. Ik wilde volgen wat er met ons afval gebeurt, onderzoeken hoe het wordt beheerd, verkeerd wordt beheerd en of het überhaupt wordt beheerd.

VRAAG: Wat is volgens jou de reden dat het afvalprobleem internationaal gezien niet hoog op de agenda staat?

We vragen ons niet af wat er gebeurt met het vuilnis en afval dat we produceren. Bijna alles wat we weggooien kan worden hergebruikt en gerecycled en als je puur kijkt naar het volume dat we produceren, vooral in westerse landen, is dat beangstigend.

In sommige van de steden die ik heb bezocht, is er geen ruimte meer om het afval te verwerken. In plaatsen als New York zijn de afvalstortplaatsen vol, ze zijn genoodzaakt het te exporteren. Dit geldt ook voor Jakarta, waar letterlijk geen plek meer is om het geproduceerde afval te verwerken en waar ze nog steeds hun vuil storten op de grootste afvalstortplaats ter wereld. In Tokio, de grootste stad ter wereld, recyclen ze daarentegen vrijwel alles. Daar kunnen we van leren.

VRAAG: Waarom heb je specifiek voor deze landen gekozen?

Het belangrijkste element van dit project was het vastleggen van een internationaal perspectief op de afvalproblematiek. Daarom heb ik gekozen voor Jakarta en Tokio in Azië, São Paulo en New York in Noord- en Zuid-Amerika, Lagos in Afrika en Amsterdam in Europa.

Het is fascinerend om te zien hoe verschillend er van land tot land met afval wordt omgegaan en dit is veelzeggend. Daarbij heeft het geholpen om een volledig verhaal te kunnen vertellen. New York produceert bijvoorbeeld meer afval dan welke stad ter wereld, twee keer zoveel als de stad die daarna het meeste afval voortbrengt, Mexico-stad. De stad maakt zich echter niet druk over zijn eigen consumptie en dit heeft ertoe geleid dat het afval wordt geëxporteerd om op een andere plek te worden verwerkt. Japan is aan de andere kant extreem goed in het hergebruiken van de beperkte middelen die het heeft en het land dient in vele opzichten voor veel steden als voorbeeld voor het op een juiste manier verwerken van afval.

Het bezoeken van deze verscheidenheid aan steden was de enige manier om een balans te bewerkstelligen tussen het identificeren van de uitdaging en het proberen een oplossing te laten zien, zodat mensen daadwerkelijk beter gaan nadenken over afval.

VRAAG: Wat waren de grootste uitdagingen die je onderweg bent tegengekomen?

Toegang. Ik moest de bedrijven waarmee ik werkte er vaak van overtuigen mij toegang te geven tot het afval en het verwerkingsproces. Dit was direct al moeilijk, vooral als het betreffende bedrijf er niet in slaagde zijn afval op een juiste manier te verwerken. New York was in dit opzicht zeer lastig, omdat zijn afvalverwerking volledig is geprivatiseerd en er veel verschillende organisaties bij zijn betrokken die je toegang moeten verschaffen. Gelukkig had ik in elke stad een lokale contactpersoon die de juiste middelen en connecties had om me hiermee te helpen.

Een andere uitdaging was het zoeken naar de juiste visuele balans. Afval is afval en in de meeste gevallen ziet dit er overal hetzelfde uit. Met andere woorden: hoe breng ik de boodschap van mijn project over en zorg ik tegelijkertijd dat alle foto's interessant en gevarieerd zijn? Hier heb ik veel over nagedacht. Ik heb er vertrouwen in dat het me is gelukt dankzij de verschillende persoonlijkheden van de steden en de mensen die er wonen.

VRAAG: Hoe doe je vooronderzoek voor projecten als dit?

Voordat ik me in een project stort, moet ik eerst mijn eigen doel op papier te zetten; wat ik wil vertellen, wat mijn boodschap is en wat het me oplevert. Voor dit project moest ik ook zorgvuldig overwegen welke steden ik wilde bezoeken en hoe ik me in deze steden zou gaan verplaatsen. Het heeft ten minste zes maanden aan voorbereiding gekost voordat ik kon beginnen met fotograferen en ook om er zeker van te zijn dat ik in elke stad een lokale contactpersoon had die me zou helpen om veilig en met zekerheid rond te reizen.

VRAAG: Welke factoren waren van invloed op je keuze voor apparatuur?

Betrouwbaarheid. Mijn Nikon-apparatuur heeft me nooit in de steek gelaten. De omstandigheden waren behoorlijk zwaar, vooral op plekken met een hoge luchtvochtigheid, zoals Jakarta. Het was noodzakelijk dat mijn camera's en objectieven daar tegen konden.

Ik moest me ook op een discrete manier kunnen voortbewegen. Ik heb nooit veel apparatuur bij me, doorgaans twee camera's en drie objectieven. Hierdoor kon ik me onopvallend door het straatbeeld bewegen, zonder bijvoorbeeld op een vuilstortplaats in Lagos rond te lopen met een enorme hoeveelheid professionele apparatuur.

De D810 is de camera van mijn voorkeur. Deze heeft fantastische videomogelijkheden en de 36 MP zorgen voor een ongeëvenaarde beeldkwaliteit. De Df is ook zeer bruikbaar door zijn lichte gewicht en draagbaarheid. Wat objectieven betreft, heb ik de AF-S Zoom-Nikkor 17-35mm f/2.8D IF-ED, AF-S NIKKOR 35mm f/1.4G en de AF Nikkor 50mm f/1.8D gebruikt.

VRAAG: Wat was het meest memorabele moment van de reis of welk moment maakte de meeste indruk?

Dat gebeurde in Lagos. Naast het feit dat ik de stad geweldig vind, was ik erdoor verrast dat de afvalstortplaats relatief goed was georganiseerd. Zonder de gemeenschappen die op de stortplaats de verschillende materialen scheiden, zou de enigszins apocalyptische stad al lang geleden ten onder zijn gegaan aan zijn eigen afval.

Ik denk dat velen van ons lezen over de afvalproblematiek in de wereld, maar wanneer je de kwestie via het juiste beeldmateriaal bekijkt, krijg je echt een idee van de omvang van het probleem.

VRAAG: Welk advies kun je geven aan andere fotografen?

Mijn belangrijkste advies is om nieuwsgierig te blijven. Op het moment dat je je nieuwsgierigheid verliest, wordt het moeilijk je werk vernieuwend en spannend te houden.

Het is ook essentieel om een passie voor reizen te hebben en te weten waarmee je hulp nodig hebt. Ik was in de gelukkige omstandigheid een aantal van de interessantste steden ter wereld te kunnen bezoeken, maar ik had dit niet kunnen doen zonder de juiste lokale mensen die me onderweg hebben geholpen. Dat is wat mij betreft even belangrijk als het hebben van de juiste apparatuur.

VRAAG: Wat betekent het voor je om een Nikon-ambassadeur te zijn en aan een project als dit te kunnen werken?

Het is een enorme eer om mijn kennis van en passie voor fotografie te mogen delen met jongere generaties en het is een voorrecht dat Nikon mij hierin ondersteunt en helpt. Al gedurende mijn hele carrière gebruik ik apparatuur van het merk.

Ik hoop dat dit project bewustzijn creëert rond de afvalproblematiek en hoe hiermee wordt omgegaan, en dat dit ervoor zorgt dat mensen beter zullen nadenken en zorgvuldig gaan overwegen op welke manier ze hun afval weggooien. We moeten de grotere impact erkennen die ons handelen heeft op de toekomst van onze planeet.